سیستم ایمنی

سیستم ایمنی یک سیستم دفاع میزبان است که شامل بسیاری از ساختارهای زیستی و فرآیندهای موجود در یک موجود زنده است که از بیماری محافظت می کند. برای عملکرد مناسب، یک سیستم ایمنی باید انواع مختلفی از عوامل شناخته شده به عنوان پاتوژن ها، از ویروس ها به کرم های انگلی را شناسایی و آنها را از بافت سالم ارگانیسم تشخیص دهد. در بسیاری از گونه ها، سیستم ایمنی بدن را می توان به سیستم های زیر تقسیم کرد، مانند سیستم ایمنی ذاتی در برابر سیستم ایمنی سازگار، یا ایمنی هومورال در برابر سلول های ایمنی بدن. در انسان، مانع خون مغزی، مانع خون مایع مغزی نخاعی و مایع مغزی مشابه، سیستم ایمنی محیطی را از سیستم ایمنی نوری، که از مغز محافظت می کند، جدا می کند.

Pathogens می تواند به سرعت در حال تکامل و انطباق، و در نتیجه جلوگیری از تشخیص و خنثی سازی توسط سیستم ایمنی بدن؛ با این حال، مکانیزم های چندگانه دفاع نیز به رسمیت شناختن و خنثی کردن پاتوژن ها. حتی موجودات تک سلولی ساده مانند باکتری ها دارای یک سیستم ایمنی ابتدایی در قالب آنزیم هایی هستند که از عفونت باکتریوفاژ محافظت می کنند. سایر مکانیسم های اولیه ایمنی در اواکریت های باستانی تکامل یافته و در نسل های مدرن آنها مانند گیاهان و بی مهرگان باقی می مانند. این مکانیسمها عبارتند از فاگوسیتوز، پپتیدهای ضد میکروبی defensins و سیستم مکمل. مهره داران جوان، از جمله انسان، مکانیسم های دفاعی پیچیدهتری دارند، از جمله توانایی انطباق با گذشت زمان برای شناسایی پاتوژن های خاص، موثرتر است. ایمنی سازگاری (یا به دست آوردن) باعث ایجاد حافظه ایمونولوژیک پس از واکنش اولیه به یک پاتوژن خاص می شود که منجر به افزایش پاسخ به مواجهه با آن پاتوژن می شود. این روند ایمنی به دست آمده بر اساس واکسیناسیون است.